05-11-04

*driiiiing*

Even een alarmpje laten afgaan en mijn trouwe lezers laten weten dat ik nog steeds in leven ben.

Het zijn drukke weken geweest voor me. Een nieuwe job (waarvan ik al even wat gezegd heb hier), een nieuwe vriendin, en een hobby die me erg veel tijd kost.

Ondertussen heb ik van fotografie Grobet nog een brief gekregen die ik moest invullen om de sollicitatie verder te kunnen afhandelen. Die brief ben ik vandaag even gaan afgeven, aangezien ik toch in Antwerpen moest werken vandaag.
Ook de stad Genk heeft laten weten wanneer ze hun examen voor een verkeersdeskundige plannen.

Ondertussen begin ik het werk op de straat steeds fascinerender te vinden. Je komt allerlei mensen tegen: gaande van Vlaams Blok-mandatarissen die met onjuiste gegevens Oxfam in een slecht daglicht proberen te stellen, tot migrantenjongeren die blij zijn dat ze worden aangesproken en iets kunnen/mogen doen voor het goede doel.

Van één ding ben ik echter wel zeker op die korte tijd: ik haat Antwerpen en de mentaliteit die daar overheerst. Je hebt er zeer zeker mensen rondlopen die wel degelijk gemotiveerd zijn en blij zijn dat er nog mensen zijn die zich inzetten voor het goede doel, maar de meerderheid van de Antwerpenaren zijn stug en nors, doen of ze je niet zien. Ze komen zo arrogant over, je lijkt wel het vuil van de straat. Na een aanspreking een vriendelijke begroeting terugkrijgen bestaat er gewoon amper. Tenzij van mensen die niet uit Antwerpen zelf komen. Hetgeen Antwerpenaren echter wel kunnen (en nog beter dan de Mechelaars, verdorie!), dat is klagen en zagen.

Na een werkdag in Antwerpen sta ik op het randje van een depressie. De sfeer in Antwerpen is bedrukkend en maakt me bang. Het is als een zware onweerswolk die boven die stad hangt te zweven. Ik wil er van mijn leven niet wonen.
De mensen zijn er zo verbitterd en zo bang ... Individuën die geen voeling meer hebben met de maatschappij. Mensen die enkel denken aan hun eigen wensen en noden en daarbij vergeten hoe goed ze het hier wel niet hebben. Ik kom zoveel mensen tegen in Antwerpen die Jan en alleman beschuldigen van weet-ik-veel-wat allemaal. Elke reden is goed om op het Vlaams Blok te stemmen. Maar zelf je verantwoordelijkheid opnemen en proberen de maatschappij te veranderen, dat is te veel moeite. Het is de combinatie van gelatenheid, pessimisme, afkeer en haat die me bang maakt. Het ongenoegen is groot, maar wordt gemaskeerd door hun onverschilligheid. Het Vlaams Blok wordt als enige alternatief gezien voor hun ontevredenheid, maar ze weten zelf niet waarom, want het Vlaams Blok biedt zelf geen oplossingen aan. Waarom nemen die mensen zelf geen initiatief om hun ongenoegen op een andere manier duidelijk te maken? Waarom komen ze niet op straat? Waarom schrijven ze geen brieven naar de politieke partijen die momenteel wél de macht hebben? Waarom werken ze niet actief mee aan een constructieve oplossing voor wat hen dwars zit?

Ik ben zo bang van Antwerpen, ik ben bang van Vlaanderen. Ik wil hiermee niet veralgemenen, wil ook geen politieke strekkingen viseren. Maar ik heb het zo moeilijk met het feit dat mensen niet meer gelukkig zijn in Vlaanderen. Iedereen leeft zodanig op zichzelf dat er geen sociaal weefsel meer is. Mensen kennen hun buren niet meer.
Woensdag heb ik in Leuven een man gehad die met me kwam praten. Die een heel verhaal deed over zijn kindje van twee maanden dat hij nog niet heeft mogen zien, omdat zijn ex er vanonder was getrokken. Die man zat met zoveel verdriet, zoveel pijn en kon nergens terecht. Hoe normaal is het dat een wildvreemde op straat letterlijk "beter luistert" naar zijn verhaal dan zijn beste vrienden? En dat die persoon blij was dat hij eindelijk nog eens "een vriendelijk mens" tegen kwam?

Het aantal zelfmoorden ligt nergens zo hoog als in België. Na twee of drie weken werk in verschillende winkelstraten in Vlaanderen verbaast het me eigenlijk ook niets. We leven allemaal op onszelf, los van elkaar.
Waar vinden we nog steun? Wie maakt er nog tijd om een vriendelijk en vrijblijvend praatje te slaan? Waarom stellen we ons niet meer open voor anderen? We laten iedereen stikken ... Voor elke nieuwe zelfmoord zijn wij als maatschappij verantwoordelijk, want elke zelfmoord is een actie van iemand die het niet meer zag zitten. Iemand die nergens steun/erkenning/herkenning vond of dat tenminste zo aanvoelde.

We lopen (bijna) allemaal met een GSM rond, we zitten massaal op chatboxen te lullen, maar we praten niet meer met elkaar. Arm Vlaanderen, arme mensheid.

Sorry voor mijn gefrustreerde post en voor de belerende ondertoon. Pastoor Karel wilde geen preek houden, maar moest even zijn emoties ventileren. Ik hoop dat jullie het niet erg vinden.

23:06 Gepost door Karel Brits | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

. Ventileer gerust, ik vind dat niet erg. Ben het zelfs volmondig met je eens. Beter had ik hetn iet kunnen zeggen

Gepost door: Twinkeltje | 05-11-04

ohja En we willen meer info over die snelle vermelding dat je een nieuwe vriendin hebt ;-)

Gepost door: Twinkeltje | 05-11-04

Kleine reactie Het is niet de maatschappy die schuld heeft aan een zelfmoord ! Een persoon die zelfmoord pleegt heeft net zolang geleeft als hij zelf wil. Is er iets mooiers? Je kiest er voor, je word er niet toe gedwongen. Wat die mentaliteit van de antwerpenaren betreft, dat is zo.... Wat de sfeer betreft, stel je eens in hun schoenen..... Lijkt me niet gemakkelijk! Niet te vlug oordelen, je gaat teveellijken op datgene wat je bang maakt.

Gepost door: sophie | 05-11-04

Antwerpen... Ik zou ook NOOIT van mij leven in Antwerpen willen wonen! Ik heb er vorig jaar op kot gezeten, ik heb het er geen jaar kunnen uithouden. Antwerpen stinkt!!!! Ben ik blij dat ik na school elke avond weer thuis kan komen in mijn eigen dorpje. Leve de boere-buiten! :)

Gepost door: Kaatje | 06-11-04

Je hebt gelijk, maar ik vrees dat je het veel te pessimistisch ziet... Ten eerste, is het nodig om elke dag een babbel te gaan slaan met de buurvrouw, die twee minuten later alles toch verder gaat uitbazuinen? En ten tweede: er zijn nog veel mensen die tijd maken voor hun vrienden... Elke dag vind ik bij mijn vrienden een luisterd oor, of ga ik zelf luisteren, en ik weet dat dat bij heel veel mensen zo is. Je geeft hier het voorbeeld van die man en zijn kind van twee maand, geef toe, dat is een extreem geval. En uiteindelijk zou ik willen zeggen, wat heb je in godsnaam liever: 5 goeie vrienden, die er altijd voor je zijn, of het sociaal netwerk waarin iedereen alles onmiddellijk doorvertelt, en met een ander zijn verdriet lacht? Nu ja, dit is dan ook weer mijn mening, hé!

Gepost door: steffie | 07-11-04

Ik volg Twinkel: details graag!

Gepost door: lena | 08-11-04

De commentaren zijn gesloten.